Caiomhe Butterly jest jedną z - wciąż rosnącego, międzynarodowego - grona wolontariuszy, którzy ryzykują swoje życie wyjeżdżając w samo serce konfliktu Izraelsko-Palestyńskiego. Kilkanaścioro z nich łącznie z nią było rannych niektórzy stracili życie, jednak ich determinacja nie pozwala im wrócić do własnych krajów.

Film ekspoloruje problem transseksualizmu w kulturze Islamu. 22 letni Bardia niegdyś będący kobietą, żyje teraz w Amerce. Jego zwierzenia na temat zmiany płci zestawione są z historiami trójki innych transseksualistów żyjących w Iranie. Zmiana płci na żeńską pozbawiła ich praw, którymi mogli się cieszyć jako mężczyźni.

Żywy i zaskakujący portret grupy homoseksualistów, którzy bronią swej odmienności seksualnej, próbując zachować jednocześnie swoją tożsamość Indian Zapotec z Meksyku.
Muxes (wymowa muches) analizuje naruszające zasady/grzeszne przekraczanie granic w kulturze pierwotnej, która według danych historycznych obejmowała tę "trzecią płeć"

MUXES - fizycznie mężczyzna, który ubiera się i zachowuje w sposób uznawany za kobiecy.

Podczas gdy amerykański przemysł muzyczny zmaga się z coraz doskonalszym zapisem dźwięku, wielu DJ'ów, audiofilów, muzycznych entuzjastów nadal kupuje płyty winylowe.
Record Store to niezależny sklep muzyczny w Philadelphii wokół którego rozciąga się obraz subkultury współtworzonej przez pracowników, klientów, właścicieli. Film ukazuje aspekt relatywności kultury materialnej, aspekt uzależnienia związanego z kolekcjonowaniem, który ma swoje finansowe i emocjonalne skutki.

Językiem Otjiherero posługują się plemiona z Namibi i Angoli: Ovahimba, Ovadhimba, Ovahakaona, Ovagambwe, Ovakuvale, Ovatua. Wszyscy znajdują się w kręgu tej samej kultury i systemu wierzeń. Film ukazuje w jak różny sposób muzyka i taniec przenikają ich życie codzienne od narodzin po śmierć

Film jest wprowadzeniem do jednego z najbardziej unikalnych i ekscytujących gatunków kina: afrykańskiego horroru. Ukazuje w jaki sposób ostatnia technologia filmowa umożliwiła afrykańskim reżyserom przenieś na ekran ich fantastyczne wizje.

Shahanara, muzułmanka z Wschodniego Londynu przebiera się ze swych ostro różowych spodni w sari by przywitać swojego męża na lotnisku. Widziała go tylko raz na spotkaniu zaaranżowanym przez rodzinę z Bangladeszu. Na małżeństwo zgodziła się by ocieplić stosunki ze swym ojcem, który wyklął ją z rodziny za jej zachodni styl życia

Film prowadzi nas od urwiska Alpaca na wysokości prawie 17 000 stóp w Andach Peruwiańskich do dzielnicy tkackiej w mieście Ayacucho. Obrazki przygotowywania wełny, przędzenia, farbowania i przygotowywania krosna, ukoronowane są serią zdjęć, przedstawiającą tworzenie wzorów na tkaninach. Choć słyszymy kilka hiszpańskich słów, dźwiękowa kompozycja filmu zestawia odgłosy otoczenia i muzykę. Nie pojawiają się napisy, gdyż intuicyjny wizualny proces przygotowywania tkanin mówi sam za siebie. Dzięki temu film przeciwstawia się prawdzie opartej na słowie mówionym, preferowanej obecnie formie dźwiękowego filmu etnograficznego, i przywraca widzowi umiejętność słyszenia za pomocą wzroku.

Film przedstawia różne symboliczne znaczenia autobusu w Panama City. Na antropologiczny gęsty opis składają się rozmowy z ludźmi wywodzącymi się ze wszystkich środowisk społecznych Panamy, ( autobusy opisywane są w plotkach - plotka jest typową w Panamie formą przekazywania sobie informacji). Całość urozmaicają postmodernistyczne zdjęcia autobusów. W filmie poruszone zostały rozmaite zagadnienia, jak choćby te związane z transportem, globalizacją oraz poczuciem tożsamości kulturowej mieszkańców Panamy.

Polaczenie dokumentalnego materialu filmowego, wywiadów i wyrezyserowanych scen, gdzie prawda miesza sie z fikcja, tworzy pasjonujaca historie o codziennosci w Djenne (Mali): wspólczesnym budownictwie, bogactwie i wspólzawodnictwie, niepewnej przyszlosci tradycyjnej sztuki stawiania budynków z cegly suszonej.

Na końcu Van Goghstraat w Amsterdamie znajduje się Veerhuis. Jest to typowa dzielnica mieszkaniowa, gdzie dzieci bawią się przed domem. Jednakże, ludzie przyjeżdżają do Veerhuis żeby umrzeć. Razem z rodziną i przyjaciółmi tworzą swoje tymczasowe otoczenie. Aby mogli poczuć się jak u siebie, otoczeni są wyjątkową opieką. Steef Meyknecht przez cztery miesiące filmował życie codzienne w Veerhuis, gdzie wcześniej pracował przez 3 lata jako wolontariusz. W filmie pokazano codzienne zajęcia wolontariuszy i pacjentów. Stawiane są pytania o kulturę, która zaprzecza istnieniu śmierci.

Film przedstawia "świeckie" życie zakonnic mieszkających w monastyrze w Rumunii. Udokumentowane zostały ich codzienne zajęcia, wzajemne relacje oraz role jakie zakonnice pełnią w swojej społeczności. W filmie użyto animacji dla odzwierciedlenia antropologicznego spojrzenia na tę tematykę.

Przy pomocy fragmentarycznych zdjęć, uchodźca z Libanu w podeszłym wieku przywołuje radosne wspomnienia z życia, jakie prowadził jako rybak, zanim rozpoczęła się izraelska okupacja jego miasta.

Q2P jest filmem o toaletach i o mieście. Film jednocześnie opowiada o Mumbaju aspirującym do tego, aby stać się Shanghajem przyszłości oraz przedstawia wyniki badań dotyczące korzystania z publicznych toalet. W filmie pokazano kto ma dostęp do toalet a kto nie, co daje nam wyobrażenie o widocznym wśród mieszkańców podziale ze względu na płeć oraz o ciągle przesuwających się granicach pomiędzy przestrzenią publiczną a prywatną. Z filmu dowiadujemy się o walce o przetrwanie podejmowanej przez ludzi żyjących na peryferiach miasta, o donkiszotowskich próbach przynoszących różne rezultaty. Problem dostępu do toalet jest podobny do problemu nierówności społecznej. Toaleta jest przenośnią zagadki: z wieloma odpowiedziami i pytaniami dotyczącymi takich zagadnień jak: płeć, klasa społeczna, kasta i przede wszystkim mit globalnej metropolii, jej przestrzeń i rozwój.

W niegościnym bagnistym miejscu otoczonym lasem znajduje się wiekowa wioska. Jej mieszkańcy każdego dnia oddają się ceremoni poświęconej Maryji Dziewicy.Ich życie zbudowane jest wokół ochrony i czci Najświędszej Panny. Film jest analizą magnetyzmu, wisiłku wkładanego w ten kult.

Kirian jest homoseksulaistą, żyjącym w Indiach, których żałuje, że nie urodził się kobietą. Aby zmienić swój rodzaj wstąpił do tradycyjnej indyjskiej kasty Hijasów, poddając się zabiegowi kastracji.

Film opowiada historię dwójki Sadhu Umy, szwedzkiej kobiety oraz 29 letniego hindusa. Razem wybierają się w pielgdzymkę do źródeł Gangesu w Himalajach. Po drodzę spotkają innego sadhu który chcąc dochować czystości 12 lat temu przestał mówć.